De basismanoeuvres zijn stand van de techniek; de conclusie zit in de omstandigheid.

Een octrooionderzoeker kan de meeste conclusies op het gebied van bestuurdersondersteuning samenstellen uit systemen die al in het dossier staan: één publicatie die de rijstrook herkent, een andere die van rijstrook wisselt, een derde die voor een botsing waarschuwt. Onder KSR is het combineren van bekende elementen volgens bekende methoden waarschijnlijk voor de hand liggend wanneer het alleen voorspelbare resultaten oplevert. Wat meestal standhoudt, is de koppeling van een bepaalde rijomstandigheid — een splitsing in de weg, de geometrie van een rijstrookmarkering, een obstakel naast het voertuig bij lage snelheid, een verzoek van de bestuurder dat de regeling moet temperen — aan de regelreactie die die omstandigheid vereist.

Die koppeling moet in de octrooibeschrijving worden uitgelegd, niet alleen in de conclusie worden genoemd. Het argument tegen een combinatie van publicaties wordt opgebouwd uit de eigen uiteenzetting van de aanvraag over waarom de bekende aanpak in die omstandigheid tekortschiet en wat de geclaimde reactie daaraan doet; een octrooibeschrijving die de regeling beschrijft maar nooit het probleem, laat de conclusie alleen op het betoog van de gemachtigde rusten. Een conclusie die aan één omstandigheid is gebonden, is bovendien gemakkelijk te omzeilen, dus de bescherming komt van een familie van aanvragen die de omstandigheden dekt waarmee het systeem van een concurrent werkelijk te maken krijgt.

Aanvragen op het gebied van voertuigregeling worden gewoonlijk ingediend met parallelle onafhankelijke conclusies op een inrichting, een werkwijze en een opslagmedium, die elk dezelfde stappen noemen. Het is de inrichtingsconclusie die kwetsbaar is. Geschreven als een reeks eenheden die elk zijn ingericht om een functie uit te voeren — een herkenningseenheid, een vaststellingseenheid, een besturingseenheid — kan zij onder Section 112(f) vallen, ook al komt het woord “means” er nergens in voor: sinds Williamson is het vermoeden tegen die behandeling niet langer sterk, en een eenheid die alleen wordt gedefinieerd door wat zij doet, noemt geen structuur. De conclusie dekt dan alleen de structuur die de octrooibeschrijving voor elke functie openbaart, en de equivalenten daarvan; voor een functie die een computer uitvoert, is die structuur het algoritme, en een octrooibeschrijving die een blok met een label toont zonder algoritme erachter, maakt de conclusie onvoldoende bepaald.

Octrooionderzoekers worden geïnstrueerd deze kenmerken aan te wijzen en de uitleg ervan in het dossier vast te leggen, en het antwoord daarop is een beslissing over de beschermingsomvang, geen formaliteit: de uitleg aanvaarden, of de conclusie wijzigen zodat zij structuur noemt — de processor en het geheugen die de stappen uitvoeren. De octrooibeschrijving geeft in beide gevallen de doorslag, en daarom moet voor elke functionele eenheid het algoritme worden uitgeschreven — de voorwaarden, de drempelwaarden, de volgorde van de vaststellingen — in de tekst en in de stroomschema's. De werkwijze- en opslagmediumconclusies worden gewoonlijk niet uitgelegd onder Section 112(f), zodat de inrichtingsconclusie zonder die zorgvuldigheid smaller kan uitvallen dan de werkwijzeconclusie die ernaast is ingediend.