De uitvinding zit in de besturing, en de octrooieerbaarheid hangt af van wat de robot anders doet.

Een uitvinding op het gebied van robotbesturing is in de kern een berekening: een commando van een operator dat wordt doorgegeven, een verstoring die wordt gedetecteerd, een greep die wordt gekozen, een manipulatie die wordt aangeleerd, een gesimuleerde toestand die wordt bijgewerkt. Een conclusie die ophoudt zodra de berekening klaar is, is een conclusie op het verwerken van informatie, en een octrooionderzoeker die Alice toepast onder Section 101 kan haar zo behandelen, hoe fysiek de octrooibeschrijving ook klinkt. Een conclusie staat steviger wanneer het resultaat de werking van de machine verandert — de gewrichten die worden aangestuurd, de greep die wordt gesloten, de beweging die wordt vertraagd of gestopt — zodat wat wordt geclaimd de werking van een robot is en niet een berekening over een robot.

De actuatiestap moet werkelijk iets bijdragen. Een afsluitend onderdeel van de conclusie dat alleen zegt “en de robot besturen op basis van het resultaat”, is het soort symbolische stap dat een octrooionderzoeker afdoet als het toepassen van het idee op een generieke machine; een onderdeel dat zegt hoe het resultaat de beweging verandert, is wat het idee in een praktische toepassing kan integreren. Aangeleerde manipulatie en digitale tweelingen stellen dezelfde vraag nog scherper, omdat elk ervan leest als een model of een simulatie totdat de conclusie zegt wat de fysieke robot daardoor anders doet.

Conclusies op robotbesturing worden meestal geschreven als een inrichting die is opgebouwd uit functionele componenten: een acquisitie-eenheid, een vaststellingseenheid, een besturingseenheid die de actuatoren aanstuurt. Een term als “eenheid” noemt op zichzelf meestal geen structuur, en sinds Williamson kan een kenmerk van die soort als means-plus-function worden uitgelegd onder Section 112(f), ook al komt het woord “means” er nergens in voor. Octrooionderzoekers wijzen deze kenmerken routinematig aan in de officiële mededeling, en zodra een kenmerk zo is uitgelegd, dekt het alleen de structuur die de octrooibeschrijving openbaart voor het uitvoeren van de functie, en de equivalenten daarvan — wat voor een functie die door een processor wordt uitgevoerd, een algoritme betekent.

Daardoor is de octrooibeschrijving beslissend. Als zij geen algoritme openbaart — een blok in een blokschema met het label “vaststellingseenheid” en een zin die zegt wat die vaststelt — is de conclusie onvoldoende bepaald. Als zij één enkele regelwet openbaart, kan de conclusie krimpen tot die regelwet en de equivalenten daarvan. Het antwoord bij het opstellen is de besturingslogica zelf te beschrijven, met haar alternatieven, in zoveel detail dat de functionele conclusie nog steeds de ontwerpen bereikt die een concurrent zou bouwen, en daarnaast werkwijze- en opslagmediumconclusies op te nemen die stappen noemen in plaats van eenheden en die niet afhangen van de manier waarop de inrichtingsconclusie wordt uitgelegd.