De conclusies worden geschreven voordat de machines af zijn.

Een quantumportefeuille die strak rond supergeleidende transmons is geschreven, is een fractie van haar kosten waard als de roadmap van de cliënt overgaat op gevangen ionen of neutrale atomen. De discipline bestaat erin te bepalen wat werkelijk modaliteitsonafhankelijk is — het aansturingsschema, de foutcorrectiecode, de kalibratieroutine, de compilerstap — en op dat niveau conclusies op te stellen, en vervolgens met afhankelijke conclusies en continuations de specifieke fysieke uitvoering te bereiken.

Dat is geen slag om de arm. Het weerspiegelt waar de commerciële waarde in dit veld zich werkelijk ophoopt: niet in de qubit zelf, maar in alles wat nodig is om er een groot aantal tegelijk bruikbaar te maken.

Voor een octrooionderzoeker die Alice toepast, lijkt een quantumalgoritme bijzonder veel op wiskunde. De octrooibeschrijving moet het werk doen door een concrete verbetering van de werking van een machine te schetsen — minder gate-operaties, kortere coherentie-eisen, een meetbare verlaging van de circuitdiepte — in plaats van een resultaat over complexiteitsklassen te presenteren.

Dit is een veelvoorkomende reden waarom quantumaanvragen worden afgewezen wegens niet-octrooieerbaar onderwerp, en het wordt vrijwel volledig bepaald bij het opstellen. Tegen de tijd dat de afwijzing binnenkomt, biedt de octrooibeschrijving steun aan het argument of niet.